Ik geloof dat het woensdagavond was. In ‘Feyten of Fillet’, het dagelijkse radioprogramma van Radio 1, belt men telken male de eindredacteur van een bepaalde krant op om te horen wat er zoal in de krant te lezen zal zijn de volgende ochtend. De nieuwszender van de Vrt stond al de hele dag op en aldus werd ik op gepaste tijdstippen ingelicht met het nieuws van het moment. Nu, wie naar Radio 1 luistert zal niet kunnen ontkennen dat het nieuws soms als een mantra herhaald wordt om diegenen die niet constant kunnen luisteren op de hoogte te houden. Daar is helemaal niets verkeerd mee, want dat is dan ook de functie van een nieuwszender. Maar wie de radio de hele dag door als zijn trouwe kompaan hoort converseren heeft het nieuws van de dag zeker en vast in zich opgenomen tegen de avond. En dat is een understatement. Nu, wat mij opviel in dat ene telefoongesprek is een trend waar ik mij al geruime tijd aan erger: de schrijnende verwaarlozing van het buitenlandse nieuws. De hele dag door hoorde ik verslagen over de repressie van de betoging in Myanmar en waarover werd geen woord gerept in het telefoongesprek? Juist. Ontslagen in Antwerpen, dat was het grootste nieuws. Daar valt natuurlijk wat over te zeggen, zeker als we in rekening nemen dat de hoofdredacteur van dienst werkt voor Gazet van Antwerpen. Daar kan ik dus mee leven. Het tweede hoofdpunt was dat politici zich bogen over de kwestie Brussel-Halle-Vilvoorde. Is dat ‘nieuws’? Uiteraard is dat belangrijk voor ons landje en hoort het thuis op de voorpagina. Maar toch kan ik mij inbeelden dat de gewone mens er stilletjes aan genoeg van krijgt. Ik bleef aldus wachten op het volgende hoofdpunt, want dit konden ze toch onmogelijk negeren? Vergeet het, de conversatie werd vriendelijk afgesloten zonder enige vraag van de presentator of ook over Myanmar niets gezegd kon worden. Geldt er dan een boycot op buitenlands nieuws? Zelfs als we elk krantenartikel over het buitenland tien keer zouden publiceren in dezelfde krant zou België – of Vlaanderen – er nog als grootste partij uitkomen. Maar misschien waren de doden niet belangrijk genoeg? Als ik mag kiezen tussen de dood, een ontslag of een regeringsonderhandeling weet ik het wel. Is het streven naar vrije meningsuiting of democratie dan geen verhaal waard? In elk nieuwsbericht werd er terecht over gesproken, maar een krant moet dit niet als hoofdpunt catalogiseren? Laten we met onze berichtgeving maar lekker in het binnenland blijven en laten we het zeker nog maar vlug even over België hebben, nu het nog kan. Want zeg nu zelf, de periode van de regeringsonderhandelingen is bijna de enige in het jaar waarin we nog even aandacht schenken aan ons eigen ‘buitenland’. Of ben ik nu te vrijpostig? Feit is dat ik me moet abonneren op The Economist om af en toe nog wat buitenlands nieuws achter de kiezen te kunnen krijgen…