Europa is door de aanslepende regeringsonderhandelingen helemaal uit het brandpunt van de actualiteit verdwenen. Voor mij is dat dan uiteraard tijd om even een kanttekening te plaatsen. Hoewel, mijn thema van deze week handelt eigenlijk meer over identiteit dan over Europa. Mijn denkbeelden omtrent Europa zijn redelijk duidelijk voor wie er al om gevraagd heeft en mijn idee over identiteit hangt daar eigenlijk nauw bij samen. Dit gevoel van identiteit is dan anderzijds ook weer erg actueel gezien de uitdeinende crisis in ons Belgenlandje. Nu, mijn identiteit. Vele mensen die ik ken, zeker van de iets oudere generatie, voelen zich een Vlaming pur sang zonder zich ervoor te schamen dat ze Belg zijn. Toch lopen er evengoed pure belgicisten en vlaamsnationalisten rond die deze verdraagzaamheid amper tolereren. Evengoed zijn er echter ook de dissidenten: de kleine idealistische garnalen zoals ikzelf die het allemaal iets ruimer zien en die België of Vlaanderen niet zo’n onoverkomelijke wereldmacht vinden. Maar hier moet ik opletten en een belangrijke nuance aanbrengen. Ik kijk niet neer op mensen die zich in eerste instantie Vlaming of Belg vinden. We zijn tenslotte ook nog Vlaming of Belg, hoe je het ook draait of keert. We maken deel uit en zijn opgevoed met tradities uit ons culturele erfgoed. Er zijn er die zich Europeaan voelen, er zijn er die zich wereldburger vinden en ja er zijn er ongetwijfeld zelfs die zich kosmonaut voelen. Maar mijn gevoel zegt me dat ik in eerste instantie een Europeaan ben. Waarom? Geen idee, het is slechts een gevoel dat ik ervaar als ik mezelf buiten de landsgrenzen begeef. Of ga ik hier nu te snel voorbij aan de culturele verschillen tussen de landen onderling? Misschien heb ik niet genoeg respect voor het land waarin ik opgegroeid ben, misschien is mijn Europese identiteit van zeer korte duur en misschien is het enkel een illusie ontsproten aan een al te idealistisch brein. Maar is ons culturele erfgoed ook geen samenraapsel van verschillende landen? Grenzen lijken o zo eeuwig, maar blijken met het verschrijden van de eeuwen steeds weer onderwerp van herziening. Zit ik er dan zo ver naast?