Bedenkingen


De integratie van de Europese Unie zit in het slop. Een understatement, maar om dit kort even in de verf te zetten: het Verdrag van Lissabon, de jongste weg vooruit voor de Europese Unie, dateert ondertussen al van eind 2007. De ratificatie laat echter op zich wachten en sleept maar aan. Dat ik er nu over schrijf klinkt misschien als vijgen na Pasen, maar er blijft hoop. De huidige EU-voorzitter Tsjechië is één van de landen die de beslissing maar voor zich uit  blijven schuiven. Maar goed nieuws vandaag, want de nieuwe Tsjechische premier heeft aangekondigd de ratificatie als prioritair te beschouwen.

(meer…)

Advertenties

De Europese wijk heeft grandeur, zeker. Maar toch, ik mis daar iets. Elke donderdag stop ik even in Brussel Luxemburg om over te stappen richting Etterbeek. Een nagelnieuw station, opgetrokken uit modern materiaal en sobere blauwe en grijze tinten. Netjes. Maar ook: wereldvreemd. De enige kleuren die verraden dat er effectief mensen ronddwalen, ontwaar ik in de Panos of de krantenwinkel. En hetzelfde liedje in de rest van de Europese wijk: hoge, statige gebouwen. Flitsend glas en blinkend staal, vers en afgemeten beton. Er is geen hoek af. Niets op aan te merken, maar ik mis iets.

(meer…)

Een tweetal maand geleden, ons vliegtuig (‘ijzeren vogel’ klinkt voor mij te modieus) landt in Brussel. Over het weer of de precieze omstandigheden kan ik me bitter weinig herinneren. En hoe komt dit? Mijn antwoord blinkt niet uit in originaliteit, maar ik hou het op een gebrek aan uitroeptekens. Er viel simpelweg niets bijzonders over te vertellen. Grijs, een beetje grauw – maar ook weer niet te veel – en zonder franjes.
Het weerzien met de thuisblijvers was uiteraard wél leuk. Maar helaas, veel tijd om in een zwart gat te donderen was er niet. Het Belgische leven associeer ik sinds kort louter en alleen met hectiek. Natuurlijk zijn er ook vrienden, het gevoel ergens thuis te horen, de ongebreidelde luxe waarin we hier kunnen baden en de zekerheid van familie en liefde. Maar is de prijs die we ervoor moeten betalen soms niet onmetelijk hoog? (meer…)

‘Into the Wild’ (vertaald als: De Wildernis In) van Jon Krakauer is misschien wel één van de meest ingrijpende boeken die ik heb gelezen. Mijn jeugdige persoon was enorm onder de indruk en het zette me aan om na te denken over moraliteit, over normen, waarden. Het ‘ethische leven’ zoals Kierkegaard het zou benoemen. Daarna las ik Tolstojs ‘Mijn Biecht’, een dodelijk pessimistische kijk op het leven, waarin hij door de pure zwartheid van zijn denken afglijdt naar een melancholie die de diepste zenuwen ontgrendeld en uiteindelijk zijn heil zoekt in religie als antwoord op alle vragen en getormenteerde gedachten die hem vervullen. Op dat moment kon ik de zwartgalligheid van zijn bestaan niet vatten en werd mijn geest opnieuw opengesteld voor andere literatuur. Na het zien van de verfilming van ‘Into the Wild’ kwamen de gevoelens terug die ik beleefde tijdens en na het lezen van Krakauers boek. Ik herbeleefde de dodelijke zoektocht naar het ethische bestaan van Christopher Johnson McCandless. (meer…)

Iedereen weet dat er geknoeid wordt met ruw audiomateriaal vooraleer het op de radio wordt uitgezonden. Neen, het gebeurt niet enkel bij de fameuze Humo-reclamespotjes, ook in het nieuws of bij reportages. Er wordt geknipt en geplakt, er wordt aan gesleuteld, er wordt mee geworsteld. Alles moet er immers vlotjes en clean klinken. Het geruis van een voorbij denderende trein wordt dus weggeplukt, een tergend lange euhmklank van een hip rolmodel wordt weggemasseerd of ingekort, de hoestbui van een gerenommeerde president wordt achterwege gelaten, een vernederende verspreking wordt met de mantel der respect bedekt en ga zo maar door. Omdat audiomontage (meer…)

 

Bjorn Vandewege, Stein Tant en Stef Maginelle op top Mt.Everest

15 mei 2007, 3 vrienden staan op de top van de hoogste berg ter wereld: de Mt. Everest. Ze kiezen de moeilijkere route en slagen briljant in hun opzet door samen op de top de ronding van de aarde te aanschouwen. Ze kijken in elkaars ogen: de één is volledig van de wereld, een glazige blik in de ogen. Hij zou later toegeven dat hij niet meer weet dat hij op de top geraakt is, hij speelde met zijn leven. Een tweede is ronduit euforisch en staat op het punt te jodelen, tot hij weerhouden wordt door de ijle lucht. Een derde is blij dat hij het gehaald heeft, maar stelt achteraf vast dat er maar één gedachte in zijn brein gepland was: ik moet hier zo snel mogelijk weg! Hetzelfde verhaal, maar drie maal een ander einde. Of toch weer niet: hun enige doel was de top bereiken en ze slaagden wonderwel. Toch was er bij ieder dat andere accent. (meer…)